Home

Info

Hoe Kon Je

Honden A - B

Honden C - G

Honden H - O

Honden P - Z

Zoek de juiste hond

Contact

Sponsor

Gastenboek


Graag even doorlezen A.U.B.


HOE KON JE....

Toen ik een pup was, entertainde ik jou met mijn bokkensprongen en
maakte je aan het lachen.

Je noemde me 'je kind' en ondanks sommige kapot gekauwde schoenen en
een aantal kapot gemaakte dekens werd ik je beste vriend.

Als ik 'stout' was hief jij je vinger op en vroeg me "Hoe kon je?", maar dan
kreeg je medelijden met me en rolde je me om en gaf me buikkriebels.

Het kapot maken van dingen in huis duurde een beetje langer dan verwacht,
omdat jij het enorm druk had. Maar daar werkten we samen aan.

Ik herinner mij de nachten van lekker tegen elkaar aan liggen in bed, waarbij
ik luisterde naar dingen die je me toevertrouwde en je geheime dromen, het
leven was perfect op dat moment.

Samen maakten we lange wandelingen, renden in het park, maakten
autoritten en stopten voor ijsjes ( ik kreeg enkel het hoorntje omdat ijs slecht
is voor honden, zei je ) ik deed lange dutjes in de zon in afwachting van jou
thuiskomst aan het eind van de dag.

Geleidelijk aan begon je steeds meer tijd te spenderen aan je werk en je
carrière, ook ging je op zoek naar een maatje uit de mensenwereld.

Ik wachtte geduldig op jou, ik hielp je met je soms gebroken hart en
teleurstellingen, ik ging nooit tegen je tekeer als je een slechte beslissing had
genomen en overrompelde je altijd met mijn vrolijkheid als je thuis kwam, ook
toen je verliefd was.

Ze werd je vrouw en is geen 'hondenpersoon', maar ondanks dat verwelkomde
ik haar in ons huis, ik probeerde haar affectie te tonen en gehoorzaamde haar.
Ik was gelukkig omdat jij ook gelukkig was.

Toen de mensenbaby's kwamen deelde ik jouw opwinding. Ik was
gefascineerd door hun roze kleur, hun bijzondere geur en ik wilde ook moeder
van hun zijn. Maar jullie raakten ongerust, waren bang dat ik hen pijn zou
doen en ik spendeerde zodoende de meeste van mijn tijd opgesloten in een
andere kamer of in een hondenmand.

Ik wilde zo graag van hun houden, maar ik werd een 'gevangene van de liefde'.

Toen ze groter werden, werd ik hun
vriend.

Ze trokken aan mijn vacht, duwden
zichzelf omhoog aan mijn wiebelende
benen, staken hun vingers in mijn ogen,
onderzochten mijn oren en gaven me
kusjes op mijn neus

Ik hield van alles dat met de kinderen te
maken had en van hun aanrakingen,
omdat jouw aanrakingen vrijwel niet
meer voor kwamen.

De kinderen zou ik verdedigen met mijn
leven als dat nodig zou zijn.

Ik sloop vaak stiekem naar hun bed en
luisterde naar hun angsten,
onzekerheden en geheime dromen,
samen wachtend op het geluid van jouw
auto die de oprit op zou rijden.

Er was ooit een tijd dat andere mensen je vroegen of je een hond had en
dat je op dat moment mijn foto nam uit je beurs en hen verhalen vertelde
over mij.

De afgelopen jaren antwoordde je slechts met "ja" en veranderde je van
onderwerp.

Van 'jouw hond' veranderde ik in een 'zomaar een hond', en je vond ierdere
kostenpost ten aanzien van mij teveel.

Nu heb je een nieuwe carrière kans gekregen in een andere stad, en jij en je
gezin zullen gaan verhuizen naar een appartement waar ze geen huisdieren
toestaan. Je nam de juiste beslissing voor je 'familie', ....... maar er was een
tijd dat ik jouw enige familie was.

Ik was blij en opgewonden over de autorit tot we aankwamen bij het asiel. Ik
rook de geur van honden en katten, .... van angst, .... verloren hoop.

Je vulde het papier in en zei: 'Ik weet zeker dat jullie een goed thuis voor haar
zullen vinden'.

Ze gaven je een pijnlijke blik. Ze begrepen de realiteit van een hond op
middelbare leeftijd, ondanks dat ik er eentje was met "papieren".

Je moest de vingertjes van je zoontje van mijn halsband aftrekken toen hij
schreeuwde: 'Nee papa! Alsjeblieft laat hen mijn hond niet afpakken!'.

Ik maakte me zorgen om hem en om de les die jij
hem net gegeven had over vriendschap en loyaliteit,
over liefde en verantwoordelijkheid en over respect
voor alles wat leeft.

Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd en
ontweek mijn ogen, je weigerde beleefd mijn
halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een
deadline halen - en ik nu ook...

Na je vertrek, zeiden de twee aardige dames over je dat je dat vast al maanden
wist dat je zou verhuizen en dat je geen enkele poging had genomen om
voor mij een goed tehuis te vinden.

Ze schudden beiden hun hoofd en zeiden "Hoe kon je..."

Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun
drukke bezigheden. Ze geven ons eten, natuurlijk, maar al dagen heb ik
geen trek meer.

In het begin rende ik steeds naar de voorkant van mijn hok als ik iemand
hoorde lopen, hopend dat jij het was, dat je van gedachte was veranderd en
dat het allemaal maar een nare droom was....

Of ik hoopte dat er misschien iemand was die medelijden met me had, die
me zou redden.

Toen ik me realiseerde dat ik de concurrentie met de vrolijke kleine puppies
niet kon winnen, trok ik me terug naar het verste hoekje van m'n kennel en
wachtte af....

Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de
dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een
gelukzalige stille kamer.

Ze plaatste me op een tafel en aaide mijn oren en vertelde me dat ik me
geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er
ging gebeuren, maar tegelijk voelde ik een zekere opluchting.

De "gevangene van de liefde" haar dagen waren op.

Omdat het mijn aard was, had ik met haar te doen.
De last die zij moest torsen is zwaar, dat wist ik,
net zoals ik van jou iedere stemming kon aanvoelen.

Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan
over haar wang gleed.

Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te
troosten, als die jaren geleden.

Met grote vaardigheid liet ze de naald in mijn ader glijden. Toen ik de
steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn aderen verspreidde,
ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde : hoe kon je....?

Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei: "het spijt me zo".

Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was
ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging.

Een wereld waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of
voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend
van dit aardse bestaan.

Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste
kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je" niet tegen haar gericht was.

Ik dacht aan jou, lieve baas.... Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten..

Ik hoop dat ieder in je leven dezelfde loyaliteit zal tonen als ik..

Bericht van de auteur...

Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van "Hoe kon je?", zoals
bij mij toen ik het schreef, komt dat doordat het een samenstelling is van de
verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asiels over de hele wereld
sterven.

Iedereen mag het verhaal verspreiden voor niet-commerciële doeleinden,
zolang de auteur wordt vermeld.

Gebruik het om mensen voor te lichten, op websites , in nieuwsbrieven, op
prikborden in asiels en dierenartspraktijken.

Vertel mensen dat een huisdier in huis nemen een belangrijke beslissing is,
dat dieren onze liefde en zorg verdienen, dat het vinden van een ander,
goed tehuis voor je dier je eigen verantwoordelijkheid is en dat ieder asiel
en iedere dierenbeschermingsorganisatie je daarover goede adviezen kan
geven, en dat alle leven kostbaar is.

Doe alstublieft al het mogelijke om te voorkomen dat een dier als
ongewenst wordt afgemaakt.

Jim Willis